गज़ल “चोट भित्र दर्द..” सुरज गुरुङ

चोट भित्र दर्द थामी, मन मैले बानेको छु पिडा सही आज भोलि, रुन मैले जानेको छु जति दुख दिन्छौ देउ,

लघुकथा “चोर कि हत्यारा” -राजु दाहाल

“सहोदर बाबुद्धारा छोराको हत्या ।” “आफ्नै बाबुद्धारा छोराको जघन्य हत्या ।” यस्तै यस्तै हेडलाईनहरु थिए पत्रिकाको पहिलो पानाहरुमा । “के

“अर्काकी स्वास्नी” – सुबिन भट्टराई

अर्काकी स्वास्नी लिएर छ सात घण्टाको यात्रा गर्नु पट्याइ लाग्दो मात्र होइन एक किसिमले मानसिक आतङ्क नै हुँदो रहेछ ।

म कस्तो मान्छे …? -पुरुषोत्तम ढकाल

हिउ पर्यो हिउ जस्तै छे हुरीको बेगझैँ झुल्किने सितल हावा आयो गयो यन्त्रबत् हेरिरहने, म कस्तो मान्छे । मुसलधारे झरी

गजल -दुर्गाप्रसाद

अलिकति दादागिरी देखाओ भाइ हो अलिकति माथागिरी देखाओ भाइ हो! सत्ता स्वयं हात पर्दा छक्का पञ्जा रोज्ने अलिकति मजबुरी हटाओ

“आसा छ मलाई सजाय मिल्ने छ ” -ज्ञानेन्द्र राई

साँचै लगभग उस्लाई मैले भुलिसकेको थिएँ !विहान भर्खरै चिया खान भ्याएको थिएँ !कान्तिपुर का तिन पाना हेर्न अझै बाँकि थियो

राज थिए फरक फरक -आवाज शर्मा

राज थिए फरक फरक नजर उही थियो । दृष्य थिए फरक फरक खबर उही थियो ।। लाग्छ सबै सबालको जबाफ

यो कविता मेरो हैन

-जुनिता सुब्बा ढकाल   यो कविता मेरो हैन बुझेर पढ भनेर म भन्दिन ! कसरी लेख्नु पर्छ कविता त्यो नालिखेएको

आँगनिमा फूल्ने गर्‍या पैयुका ति फूल सम्झे

विश्वदर्शन नेपाल आँगनिमा फूल्ने गर्‍या पैयुका ति फूल सम्झे त्यस्मा आई खेल्न खोज्ने भँगेराका हूल सम्झे ।। हराए झै लाग्छ

नमस्ते

पुण्यप्रसाद खरेल नमस्ते गर्दा–गर्दा थाकिसकेको छ कृष्णे अचेल । उसलाई उचाल्दा–उचाल्दै आफ्नै हातको जोडनी पनि खिइसकेका होलान्जस्तो लाग्छ । पुलिसदेखि

” उही पुरानो याद ले सतायो।”- जानकी जानु

दुई बर्ष अगाडि कुराले आँज मलाई फेरी झंस्काई दियो कता कता मन दुखेर आयो किन हो किन एकान्तमा हराएर प्रकृति

“निशा र मेरो डायरी “-इन्द्रेणी शर्मा ´´जलद´

´´मेरो नाम मनोहर शर्मा ,मेरो खासै पेशा केही पनि छैन म एक सामान्य नागरीक , कृषक जनजीवनको सुत्रधार , जीवनका

अनन्त सहयात्रा – उदासी पवित्रा

यो मायाको दुनियाँमा यो चाहनाको जमघटमा वाचा त अजम्वरी माया नै छ आभाष पनि सितल छायाँ नै छ यात्री हौ

तस्वीर – सुरेश प्रधान

वारी र पारी नदीका दुइ किनारा झैं तिम्रो र मेरोसम्बन्धमा फाटो रहे ता पनि दुइ धुकधुकी बीच प्रस्फूटित ती मायाका

“तारानाथको तानाबाना” – रोशन साँवा

नेपालमा सबभन्दा बढी पुस्तक कसले लेखे होलान्? यसको सही र आधिकारिक जवाफ कतै अभिलेखीकृत छैन। तर तारानाथ शर्माको दाबी छ,

“गाउँको सम्झनामा” – मालिकराम राई ‘वियोगी’

म जन्मेंको गाउँ सोल्मा म हुर्केको ठाउँ दिक्तेल उसको सिरानी रुपाकोट अलि पर किराती उद्गमस्थल तुवाचुङ अलि तल अति सुन्दर