प्रचण्ड ‘अव्वल जोकर’ हुन् : प्रदीप नेपाल (एमाले नेता)

२० माघ २०६९, शनिबार ०९:५६ मा प्रकाशित

० दैलेखका दुई दर्जनभन्दा बढी पत्रकारले सुरक्षाका कारण एकसाथ जिल्ला छोड्नुपरयो, यो त नेपालको इतिहासमै पहिलो होला, किन यस्तो अवस्था आयो होला ?
– जुन राजनीतिक परिवेशमा हामी बाँचिरहेका छौँ यसका आधारमा भन्नुपर्दा यो घटनालाई म त अस्वाभाविक ठानिरहेको छैन । हाम्रो टाउकामा अहिले सरकाररूपी जुन तत्व बसेको छ त्यो अझै पनि नौलो जनवादी क्रान्तिको पक्षमा छ । यो माओवादी भन्ने पार्टी जङ्गलबाट फर्केपछि धेरै मान्छेलाई माओवादी सप्रियो, लोकतान्त्रिक भयो भन्ने भ्रम प¥यो । उसले त्यही भ्रमलाई हतियार बनाएर बन्दुक छोडेजस्तो गरे पनि नौलो जनवादी क्रान्तिको दिशा सोझ्यायो । बर्बरतापूर्ण ढङ्गले यहाँसम्म आइपुगेको यो पार्टीले अझै कति ताण्डव नाच्नु छ भन्ने हामी सबैले यकिन गर्न सकेकै छैनौँ भने पत्रकारहरू ज्यान सुरक्षाका लागि गाउँ–जिल्ला छोड्ने अवस्थामा पुग्नु के अस्वाभाविक भयो र ?
० तपाईंको कुराका आधारमा त माओवादी पार्टी कहिल्यै लोकतान्त्रिक बन्न सक्दैन हो ?
– सक्दैन, सक्दैन, माओवादीहरू कहिल्यै लोकतान्त्रिक बन्ने छैनन्, कहिल्यै । उनीहरूको सोच, शैली र व्यवहारले यही देखाउँछ ।
० लोकतन्त्रको कुरा पनि गर्छन्
त उनीहरू ?
– कहाँ गरेका छन् लोकतन्त्रको पक्षमा कुरा ? मैले सुनेको छैन । प्रचण्डले हालै आफ्नो पार्टीको काठमाडौं जिल्ला अधिवेशनमा भने कि अब नौलो जनवादको दीर्घकालीन कार्यनीति होइन जनतालाई आर्थिक क्रान्तिमा लगाएर नौलो जनवादी क्रान्ति पूरा गर्छौं † नौलो जनवादको कुरा गर्दै एकतन्त्रीय निरङ्कुशता लाद्न छट्पटिएको शक्तिले लोकतन्त्रको कुरा गरेको छैन र गरे पनि पत्याउने कसरी ?
० अहिलेको युगमा सम्भव छ र नौलो जनवादी क्रान्ति ?
– त्यो त प्रचण्डजीहरूको सपना हो । उहाँ त बडा स्वप्निल हुनुहुन्छ नि त † सपना धेरै देख्नुहुन्छ अनि बरर्र–बरर्र बर्बराउनुहुन्छ । उहाँका प्रत्येक सपनाको पछिल्तिर एक–एकवटा बर्बराई आउने गरेको दुनियाँले देखिरहेको छ नि । यसैले गर्दा नै प्रचण्डजी रङ्ग न ढङ्गको जोकरजस्तो बनिरहनुभएको छ । उहाँको व्यवहार हेर्दा उहाँ एक अव्वल जोकर मात्र हो ।
० आजको परिवेशमा यसरी एउटा जिल्ला नै सञ्चारबाट विमुख र विच्छेदको अवस्थामा पुग्न विवश हुनु गम्भीर कुरा हो नि, होइन ?
– त्यही त म भन्दै छु । एउटा कुरा के बुझ्नुपर्छ भने यस्ता निरङ्कुश सरकार या शासकहरू जहिले पनि प्रेससँग थर्थरी काँपिरहेका हुन्छन् । आजको मात्र कुरा होइन यो, सय वर्षको विश्व इतिहास हेरे पनि यही देखिन्छ । हिटलर पनि प्रेससँग डराउँथ्यो, मुसोलिनी पनि प्रेससँग औधी डराउँथ्यो, पोलपोटको हालत पनि त्यही थियो । ख्याल राख्नुस्, यसरी प्रेससँग डराउने मानिस निरङ्कुश हुन्छन् । प्रचण्ड–बाबुराम या तिनका पार्टीका कार्यकर्ता पनि सबभन्दा बढी प्रेससँग नै डराउने गरेका छन् । अरूलाई त त्यत्तिकै पेलिहालिन्छ तर यो प्रेस भन्ने ज्याद्रोलाई त पेल्नै नसकिने रहेछ भन्ने पनि तिनले बुझेका छन् । प्रेसको पक्षमा सारा विश्व एक हुन्छ भन्ने पनि तिनीहरूलाई थाहा छ । तर, कुबुद्धिले फेरि उनीहरू प्रेसलाई पेल्नै खोज्छन् र मार खान्छन् । होसियार बन्न खोज्दाखोज्दै पनि सबभन्दा बढी डराउने, सबभन्दा बढी रिसाउने र सबभन्दा बढी तिनले दमन गर्ने ठाउँ फेरि प्रेस नै हो । अहिलेको घटनाचाहिँ प्रेसमाथिको दमनको एउटा ट्रेलर मात्र हो । प्रेसमाथि सरकारी दमन त रेडियो नेपालबाट आरम्भ भइसकेको थियो । बाबुरामले आफूमाथि टिप्पणी गरेर अन्तर्वार्ता दिनेलाई केही भन्न सकेनन् तर अन्तर्वार्ता लिनेलाई चाहि“ कारबाही गर्न निर्देशन जारी गरे । त्यहाँबाट सुरु भएको ट्रेलरको दैलेख प्रकरण एउटा रूप हो ।
० भनेपछि त प्रेसमाथि दमन अझ बढ्न बाँकी नै छ ? कहाँसम्म चल्ला त यो शृङ्खला ?
– हेर्दै जानुहोला, कस्ता–कस्ता दमन झेल्नुपर्नेछ भन्ने । पत्रकार महासङ्घ, प्रेस युनियन, प्रेस चौतारी आदि सबै सञ्चार क्षेत्रका सङ्घ–संस्थाहरू संयुक्त भएर घनघोर विरोध गरेनन् र केही दिनकै लागि भए पनि प्रधानमन्त्रीलाई मिडियाबाट बहिष्कार गर्न सकेनन् भने यो दमन झन् बढ्दै जान्छ । सधैंका लागि भन्ने कुरा भएन केही दिन मात्र भए पनि बहिष्कार गरेर ‘हामी यस्तो पनि गर्न सक्छौँ है’ भन्ने सन्देश दिन जरुरी छ । धेरै पनि पर्दैन तीन दिन बन्द गर्दिनुस् माओवादी थरथर काँप्न थाल्नेछ ।
० भनेपछि माओवादीलाई लोकतान्त्रिक बनाउन त मिडियाले मात्र सक्ने रहेछ कि कसो ?
– मिडियाले मात्र सक्ने भन्ने त होइन सक्ने त जनताले नै हो । सबैभन्दा माथि त जनता नै हो नि । जनताले नै हामी कसैलाई पनि तह लगाउने हो । तर, फेरि मिडिया भनेको राज्यको चौथो अङ्ग हो, जनतापछिको शक्तिशाली अङ्ग हो यो । त्यसैले मैले भन्ने गरेको छु मिडिया जति–जति जनताप्रति समर्पित हुन्छन् त्यति–त्यति आफैंमा शक्तिशाली पनि बन्छन् । गलत काम गर्ने जोसुकैसँग पनि जुध्ने आत्मबल मिडियाले जनताबाटै पाएको हुन्छ । त्यसैले मैले यो पनि भन्ने गरेको छु कि पत्रकारको आचारसंहिता सरकार, संसद् या राज्यका यस्ता निकायले नभई पत्रकारको छाता सङ्गठन नेपाल पत्रकार महासङ्घ आफैंले बनाउनुपर्छ ।
० मुलुकको राजनीतिक समस्याको निकासचाहिँ कसरी होला त ?
– बल्ल–बल्ल नेताहरूमा अलि–अलि चेतना आउन थालेको छ आन्दोलनको विकल्प छैन भन्नेमा । म त्यही भन्छु, वर्तमान परिवेशमा आन्दोलनले मात्र समस्याको निकास दिन सक्छ ।
० आन्दोलनबाट प्रधानमन्त्री हटाउन सक्नुहुन्छ तपाईंहरू ?
– प्रधानमन्त्री हटाउने भन्ने सानो कुरा भयो । बाबुराम प्रधानमन्त्री हटाउँदैमा समस्या सिद्धिने होइन । मैले के बुझेको छु भने राज्यका यावत् निकायले यो निरङ्कुश शासन–सत्तासँग कि आत्मसमर्पण गर्नुप¥यो कि चाहिँ निरङ्कुशतन्त्रको विरुद्ध दुई–चार वर्ष सङ्घर्ष गर्ने हिम्मत गर्नुप¥यो । ०१७ सालपछि राजा महेन्द्रले सबैलाई एकप्रकारले नतमस्तक गराए, उनले पत्रकारलाई पनि अफ्नो पक्षमा ल्याए, कम्युनिस्टलाई पनि ल्याए, काङ्ग्रेसका त महामन्त्रीसमेतलाई झुकाए । सबैलाई ल्याए र २०–३० वर्षसम्म निरङ्कुश रजाइँ गर्ने तारतम्य बनाए । यही गर्नमा ज्ञानेन्द्रचाहिँ चुके र दुःख पाए । यो एउटा बाटो अहिले पनि छ जनताका लागि, त्वम् शरणम् भन्दै यही निरङ्कुश र नालायक सरकारसमक्ष आत्मसमर्पण गर्ने । होइन भने एउटा राम्रो अवसर पनि छ, यो नेकपा एमाओवादी भन्ने अहिले विश्व समुदायकै लागि चरम नकारात्मक पात्रका रूपमा उदाएकोले राजनीतिक दलहरूलाई फाइदा नै छ सङ्घर्षमा जाने सवालमा ।

प्रतिक्रिया
सम्बन्धित खवर

आगामी सङ्‍घीय र प्रदेश संसद्को निर्वाचनमा पाँच दलीय गठबन्धनबीच तालमेल हुनेमा शंका उत्पन्‍न हुनेगरी शीर्ष नेताहरूले नै अभिव्यक्ति दिइरहेका छन् । स्थानीय

हालै सम्पन्न स्थानीय तह निर्वाचनमा ७५३ मध्ये सबैभन्दा बढी चर्चामा रहेको भरतपुर महानगरपालिकामा अन्ततः गठबन्धनको तर्फबाट नेकपा माओवादी केन्द्रबाट प्रमुखको

वैशाख ३० गते सम्पन्न स्थानीय तह सदस्य निर्वाचनमा पोखरा महानगरपालिकाको प्रमुखमा सत्ता गठबन्धनबाट नेकपा(एकीकृत समाजवादी)का धनराज आचार्य निर्वाचित हुनुभयो ।

काठमाडौं । पूर्वउपप्रधान तथा परराष्ट्रमन्त्री एवं नेपाली कांग्रेसकी नेतृ सुजाता कोइरालाले मुलुकमा विकास निर्माण लक्षित कामलाई प्राथमिकतामा राख्नुपर्नेमा जोड दिएकी